Hallo daar
Vorige keer beloofde ik een Halloweenbericht maar ik permitteer me de volgorde andermaal even om te gooien. Daar is bovendien een goede reden voor die ik nu nog niet kan verraden, maar die sommigen van mijn lezers wel duidelijk zal worden eens de werkweek uit is. Te snel over Halloween berichten zou het verrassingseffect kunnen schaden, en dat wil ik te allen prijze vermijden.
Daarnaast is er nog een tweede reden om u vandaag te berichten over “racoontje, kapoentje”. Deze wat raadselachtige titel zal u wellicht niets zeggen. Bij een kapoentje weet u zich wel iets voor te stellen. Een racoontje is de meesten onder u hoogstwaarschijnlijk minder bekend. Racoon is Engels voor “wasbeer”, en nu wil het toeval dat ik er TWEE DAGEN OP RIJ enkele ben tegengekomen. En ik moet zeggen dat dat toch wel bijzonder is. Het behoren immers schichtige beestjes te zijn, die net als een paar duizend studenten en ongeveer 3 miljoen squirrels (van die “knabbel-en-babbel-eekhoorntjes”) het domein van Stanford als hun thuis hebben gekozen. De meeste van mijn vrienden hier die letterlijk op de campus wonen hadden me al verteld dat je bij nacht en ontij wel regelmatig eens een wasbeertje kon tegenkomen, maar dat voorrecht was tot nu toe nog niet het mijne geweest. Ik had nochtans mijn best gedaan, gelet op het feit dat ik voor elke campusactiviteit met de fiets over het hele domein moet hossen. Jullie weten immers dat ik downtown woon, en niet zoals de studenten op de campus, vlak naast de law school. Maar gisteren was het geluk dus aan mijn zijde. Toen ik rond 21h te voet op weg was naar de bushalte om naar huis te gaan, schrok me bijna een aap toen ik wachtend op de bus plots naast me een dikke wasbeer bespeurde. Ik had m eerst nog niet opgemerkt, als hij niet letterlijk op een meter van mij voor mijn neus ging zitten om me aan te kijken. Percies dat ie ook op de bus zat te wachten. En ik moet zeggen, zo’n racoon is een mooi en grappig beestje!!! Immer knabbelend op nootjes die het nu in volle herfst overal tussen de bomen kan vinden.
Ik had u wellicht niet bericht over deze voor Stanford-bewoners ordinaire gebeurtenis (pfff weer een racoon, zeggen ze hier), maar ik meldde u dus al dat het toeval wil dat ik mijn kameraad vandaag weer tegenkwam (dus 2 dagen op rij) en wel doorheen de dag, wat veel zeldzamer is. Bovendien had de stoutmoedige kapoen een nestgenootje meegenomen met wie hij samen nootjes zat te kraken. Ik mijn gsm uit mijn tas gevist en de beestje voor u even op foto vastgelegd.
Wie weet kom ik de beren morgen weer tegen, want we hebben intussen wel een band opgebouwd: zo 2 keer na elkaar, telkens in dezelfde buurt. Moest dat het geval zijn, dan zal ik u daarover vanzelfsprekend berichten, want 3 dagen op rij is een campusrecord. Helemaal geweldig zou natuurlijk zijn dat die beren gezellig zitten broodjes te smeren. Dat is echt een wonder boven wonder. ik hoop dat ik u dat nog voor het einde van het jaar kan melden hoe ik erbij stond en ernaar keek.
Prettige vrije dag aan eenieder daar, met wapenstilstand. Ik zal om 11 uur eens aan jullie denken. Doen jullie hetzelfde?
b.
0 Reacties tot “racoontje kapoentje”